Nog één missie voor Marcel van Steenis: promotie met Benschop
Voor trainer Marcel van Steenis krijgt dit seizoen een bijzonder einde. Met VV Benschop plaatste hij zich vorige week voor de nacompetitie voor promotie naar de tweede klasse. Een mooie sportieve uitdaging, maar voor Van Steenis betekent het méér. De nacompetitie vormt zijn eigen ‘Last Dance’.
Benschop – Benschop stelde de derde plaats vorige week veilig door zelf met 1-4 te winnen van SCH’44 in Harmelen. Omdat concurrent Elinkwijk in een spektakelstuk met 4-4 gelijkspeelde tegen Zwaluwen, was de ploeg uit Benschop verzekerd van de nacompetitie.
Volgens Van Steenis is zijn ploeg nog niet klaar. “Onze doelstelling was om de nacompetitie te halen. Die hebben we bereikt, maar nu willen we meer. Rond de winterstop hebben we een heel goede periode gehad. Als we terug kunnen naar dat niveau en iedereen weer fit krijgen, dan hebben wij zeker een kans.”
Op zijn 28ste stopte Van Steenis noodgedwongen met voetballen vanwege een herniaoperatie. Tot dat moment speelde hij bij MVV’58, de club waar hij groot werd. “Ik woon in Geldermalsen, maar ben na de pupillen bij MVV’58 gaan voetballen. Mijn vader is daar al sinds de oprichting lid. Ik ging altijd mee kijken. We hadden een geweldig eerste elftal en speelde in de tweede klasse toentertijd het op een na hoogste amateurniveau.”
Toen MVV’58 hem vroeg het tweede elftal te trainen, ging hij akkoord, onder één voorwaarde. “Ik wilde een trainerscursus volgen. Zo is het begonnen.”
Na anderhalf seizoen wilde hij verder groeien. Een rol als hoofdtrainer bij MVV’58 kwam er niet. “Het bestuur vond me te veel ‘eigen’. Toen ben ik naar RKDVC in Drunen gegaan.”
Zijn eerste grote kans kreeg hij bij Tricht. Tricht groeide onder zijn leiding uit tot een stabiele tweedeklasser. “In mijn eerste seizoen werden we zesde. Daarna haalden we drie jaar achter elkaar de nacompetitie. We promoveerden niet, maar het was bijzonder wat we neerzetten.”
Zijn overstap naar Tricht werd hem in Meteren aanvankelijk niet in dank afgenomen. “Er is altijd wat rivaliteit geweest. Ik kreeg best commentaar van echte ‘Métersen’, maar later werd dat minder.”
‘Het maakt mij niet uit of je een directeur of materiaal- man bent’
Na Tricht volgde Everstein. Daar beleefde Van Steenis één van zijn mooiste successen. “Ze wilden promoveren naar de tweede klasse. In mijn tweede seizoen werden we glansrijk kampioen.”
De titelwedstrijd tegen HSSC’61 staat nog altijd in zijn geheugen gegrift. “Dat feest vergeet ik nooit meer. In de oude kantine lag een laag bier op de vloer. Er was een auto van de dijk gereden. Die werd snel geruimd voordat de politie kwam. Ik had zelf ook een paar biertjes op en kon bijna geen pap meer zeggen. Mijn vrouw heeft me toen opgehaald.”
Het jaar daarna ging het minder. Everstein had het zwaar in de tweede klasse. “Na gedoe binnen de staf ben ik gestopt.”
Toen kwam Theole op zijn pad. Dat was de eerste club waar met vergoedingen werd gewerkt. We gingen gericht spelers halen. Ik haalde onder anderen Walter van Ommeren voor de doelpunten en Dirk-Jan van Essen voor de organisatie. We werden kampioen. Dat was een prachtig jaar. Ook die stadsderby tegen TEC vergeet ik nooit meer. Daar kwamen zo’n 1.500 mensen op af.”
Tijdens zijn periode bij Theole behaalde Van Steenis zijn Uefa A diploma. Een intensieve periode. “Ik liep stage bij FC Den Bosch, moestopdrachten doen en was trainer bij Theole. Ik ben later nog jeugdscout geworden bij FC Den Bosch.”
Na Theole wilde hij terug naar het zaterdagvoetbal. Dat werd Meerkerk. “Voetbaltechnisch heb ik daar niet alles eruit gehaald wat erin zat. Maar dat had alles te maken met mijn thuissituatie.”
Zijn vrouw Miranda werd ernstig ziek. “Ze kreeg bestralingen en chemo. Daarnaast verloor ik mijn baan en schoonvader. Het werd een heel raar jaar. De steun vanuit Meerkerk maakte diepe indruk.”
Een van zijn absolute hoogtepunten beleefde Van Steenis bij LRC. “We promoveerden naar de hoofdklasse. Toen het hoogste amateurniveau.” De beslissende promotiewedstrijd in Buitenpost staat nog altijd op zijn netvlies. “We kwamen achter, maar Jerraynell van der Pol schoot ons met twee goals naar promotie.” Toch kreeg die dag een verdrietige wending.
“Na de wedstrijd hoorde ik dat Piet Diks, een goede vriend van MVV’58, was overleden tijdens een fietstocht. Terwijl iedereen feest vierde, zat ik met heel andere gedachten.”
De mooiste wedstrijd uit zijn carrière? “De eerste Leerdam Sport – LRC na vele jaren. Meer dan 3.000 mensen. Een stoet van duizend LRC supporters, vuurwerk langs de route. We wonnen ook nog met 0-1.”
Via HSSC’61 en Schelluinen kwam Van Steenis uiteindelijk bij Benschop terecht. Als hij terugkijkt op ruim drie decennia trainerschap, weet Van Steenis één ding zeker. “Ik ben een mensenmens. Het maakt mij niet uit of iemand directeur, voorzitter of materiaalman is.” Voetbalinhoudelijk noemt hij LRC en Theole zijn mooiste periodes. Maar de warmte vond hij vooral bij de dorpsclubs. “MVV’58, Tricht, HSSC’61, Meerkerk, Everstein en Benschop. Daar voel ik mij thuis.”
Komend seizoen doet Van Steenis bewust even niets. “Maar bij MVV’58 ga ik zeker af en toe kijken en misschien fluit ik ook nog eens een wedstrijd.”
Maar eerst wacht nog één opdracht. Eén laatste kans op succes. Zijn eigen ‘Last Dance’. Zaterdag speelt Benschop tegen Wasmeer. Mochten ze winnen dan speelt Benschop op 6 juni tegen de winnaar van Olympia’25 – SCH’44. Op 13 juni is de finale. De winnaar promoveert naar de tweede klasse.