Meedenken
Onlangs las ik een interview met de Utrechtse (D66-) wethouder Susanne Schilderman. Met haar 33 lentes is deze pittige dame een reizende ster aan het politieke firmament. Ze beheert dan ook een zware portefeuille: Financiën, Economische Zaken, Openbare Ruimte en nog een paar werkterreinen.
Susanne heeft forse ambities, ongetwijfeld voor haar eigen carrière, maar ook voor Utrecht. Speerpunt van de Utrechtse ambities vormen de bouwplannen in de polder Rijnenburg. Die plannen zijn onheilspellend. Er gaan 22.000 tot 25.000 woningen uit de grond gestampt worden, en er komen windmolens. Maar gelukkig is er voorzien in participatie, ook vanuit omliggende gemeenten.
Schilderman: “De ontwikkeling van Rijnenburg raakt niet alleen toekomstige bewoners, maar ook onze huidige buren, omliggende gemeenten en de hele stad. Een nieuw stadsdeel biedt enorm veel kansen. Daarom willen we nu van iedereen horen: hoe moet Rijnenburg er volgens jou uit komen te zien?”
De gemeente gaat ook een ‘Uitgangspuntennotitie’ opstellen. Ik vind dit typisch ambtenarenjargon, en de ervaring leert dat participatietrajecten vaak zijn bedoeld om voldongen feiten een schijn van maatschappelijk draagvlak te geven. Hoe moet volgens mij Rijnenburg eruit gaan zien? Heel simpel: zoals het nu is. Een uniek historisch landschap. Ga de IJsselmeerpolders volbouwen en leef daar ook je windmolengekte uit. De stroomvoorziening rondom Utrecht is nu al niet op de huidige vraag berekend, laat staan als er nog eens 25.000 woningen bij komen.
De bouwplannen sluiten overigens wél naadloos aan bij het 15-minute-/tristate-city ideaal van het WEF. Misschien wordt Schilderman in de toekomst gevraagd om toe te treden tot de Young Global Leaders.