Rode roos
“Rote Rosen sind die ewigen Boten der Liebe” zong de Duitse Schlagerzanger Freddy Breck ooit. En voor Hildegard Knef moest het “Rote Rosen regnen”. En inderdaad: rode rozen zijn sinds onheuglijke tijden symbool van liefde en romantiek.
Vroeger vond ik het bedenkelijk dat de PvdA dit iconische liefdessymbool als partijembleem annexeerde, maar nu denk ik toch met weemoed terug aan Joop den Uyl die begin jaren ‘70 samen met echtgenote Liesbeth rozen liep uit te delen bij een verkiezingscampagne.
Dat waren de laatste jaren van de Gouden Eeuw van de degelijke ouderwetse Sociaaldemocratie.
Ach, waar zijn de gloriejaren van Koos Vorrink, Wiardi Beckman, Anne Vondeling en vadertje Willem Drees gebleven? Eigenlijk zette het verval eind jaren ‘60 al in met de opkomst van “Nieuw Links”, en de afsplitsing van DS ‘70.
En nu is het lot van de PvdA , zieltogend sinds de fusie met Groen Links, definitief bezegeld door de oprichting van Progressief Nederland, afgekort PRO.
Ik moet hierbij onwillekeurig aan ProRail denken, en daarmee aan vertragingen, treinuitval, stroomstoringen, kabelbreuk en vastgelopen wissels. Hoe symbolisch.
En over symbolen gesproken: wie heeft verzonnen dat de vertrouwde rode roos van de PvdA groen moest worden? Ik had het groen beperkt tot steel en blaadjes, maar de bloem zelf rood gelaten. Veel mooier toch?
Maar goed dat Joop den Uyl en Wim Kok dit niet meer meemaken. Ik ben wel benieuwd of de IJsselsteinse GroenLinks-PvdA raadsfractie nu ook als “PRO” verder zal gaan. Zelf zou ik er liever “Contra” van maken, met als embleem een rode roos met groene blaadjes.