Groenvliet
Ik kon nog nét Femke’s deegroller ontwijken. Ik had intussen een steelpan gepakt om een volgende klap af te weren, maar het ergste gevaar leek geweken. Toch kwam er nog steeds stoom uit haar oren. Tja, Femke’s vurige temperament heeft zijn schaduwzijde.
En ik was me écht van geen kwaad bewust. Ik had alleen maar mijn bewondering geuit voor de slimme manier waarop de IJsselsteinse gemeentebestuurders het besluit om 150 asielzoekers op sportpark Groenvliet te parachuteren hebben gelanceerd. Impopulaire beslissingen vergen zorgvuldige timing. Momenteel zijn gemeenteraad en college nog aan het inwerken, dus dán moet je toeslaan. De burgemeester kan desnoods bij stakende stemmen een beslissing forceren.
Vervolgens moet je wél omwonenden en belanghebbenden (zoals voetbalclubs) buitenspel zetten. Pro-forma inspraak is leuk, maar een inloop-informatie-avond achteraf is handiger om een voldongen feit te verkopen. Laat de vele “reaguurders” dan verder maar online stoom afblazen en vrijdag de 24e demonstreren bij het Stadskantoor; polarisatie geeft bovendien bestuurlijke armslag onder het motto “Verdeel en heers”. De Groenvliet-opvang kan zelfs een opmaat zijn voor een permanent AZC in Benschop.
En verder gaat het om slimme woordkeuze. “Vluchtelingen” verkoopt beter dan “asielzoekers”, want dát klinkt erg ter-Apelig. Dan denk je al snel aan angstige vrouwen, winkeliers en buschauffeurs, en aan mega-dwangsommen op kosten van de belastingbetaler. Desnoods verwijs je naar de positieve ervaringen van een paar jaar geleden met de kortstondige opvang van échte vluchtelingen in sporthal IJsseloever. Kortom, ik vind dat de gemeente dit handig aanpakt, en dat liet ik Femke ook weten. Maar zij verdenkt me spinnijdig van vilein sarcasme. Jammer hoor.