Politiek (1)
U zult gemerkt hebben dat mijn vorige columns niet over politiek gingen. Ik doseer dat zo veel mogelijk, en niet alleen in mijn columns. Politiek is een heikel onderwerp. Ik praat ook met Femke zelden over politiek omdat onze discussies funest zijn voor ons serviesgoed.
Maar soms ontkom je er niet aan, zeker niet nu met de bordesscène van vorige week de kabinetsdeformatie voltooid is én de verkiezingen voor de gemeenteraden voor de deur staan.
Politiek is soms verrassend; landelijk, lokaal en zelfs binnenshuis. Zo heb ik onlangs stomverbaasd ontdekt dat Femke iets naar “rechts” is opgeschoven. Althans: na jaren rotsvaste overtuiging dat Klavertje Vier de mensen geluk zou brengen blijkt ze bij de Kamerverkiezingen in november op Jetten te hebben gestemd.
Ik sluit overigens niet uit dat de gretigheid waarmee zij altijd naar de Slimste Mens kijkt daar iets mee te maken heeft, maar dat terzijde.
Overigens heb ik haar meteen duidelijk gemaakt dat mijn enige concessie aan haar gecharmeerdheid van Jetten beperkt is tot het vaker gebruiken van tandpasta met whitener. Ik heb niet veel met onze nieuwe premier. Zijn reislust is nog tot daar aan toe; zelf schreef ik deze column onder de Spaanse zon, maar ik zou nooit op kosten van de belastingbetaler miljarden uitgeven voor één micrograad vermindering van global warming.
Ik twijfel ook aan de ophef over stikstof en CO2. Ik leerde vroeger op school dat CO2 onmisbaar was voor planten (koolzuurassimilatie) en dat de aarde sinds de laatste IJstijd al tienduizenden jaren aan het opwarmen is, láng voor de Industriële Revolutie.