Zonnewende (1)
Als u de profielfoto boven deze column ziet krijgt u misschien de indruk dat ik nogal conservatief ben. En als u mijn column vervolgens leest wordt u wellicht in die indruk bevestigd. Toegegeven: ik houd van tradities. Tradities zijn als lantaarnpalen; ze verlichten ons pad, en soms geven ze houvast als je onvast ter been bent. En ja: er wordt wel eens tegenaan gezeken, maar dat terzijde.
Het zal u niet ontgaan zijn; onze tradities liggen onder vuur onder druk van geïmporteerde dominantie. En nu de Politieke Correctheid in politiek den Haag met een blijmoedige comeback bezig is, zal deze ontwikkeling waarschijnlijk niet worden afgeremd. In de afgelopen traditierijke decembermaand kwam dit opnieuw naar voren.
Het Sinterklaasfeest is ook na het verroetvegen van Zwarte Piet nog steeds niet uit de gevarenzone. Want Sint deugt zelf ook niet met zijn traditioneel-christelijke uitstraling en dat kruis op zijn mijter. Misschien moeten we gaan wennen aan donker gekleurde.. pardon: roetveeg-Sinten met kruis-mijters vervangen door tulbanden met halve manen. Gelukkig krijgt de basisschool in de Utrechtse wijk Overvecht die Sint in de ban deed nog weinig navolging, maar wat niet is kan komen.
Er gaan ook stemmen op om terwille van geïmporteerde religies het Kerstfeest te transformeren tot Winterfeest. Eigenlijk is dit niets anders dan het tweeduizend jaar terugdraaien van de klok. Het huidige Kerstfeest is namelijk grotendeels gefundeerd op de oud-Germaanse tradities, en dan met name het winter-Zonnewendefeest. Aan revival van Germaanse tradities kleven wel bezwaren; ze zijn in de vorige eeuw besmet geraakt doordat de Nazi’s ermee aan de haal gingen. (wordt vervolgd)