Wereldburgers voor de Klas brengt Hilal terug voor de kleuterklas: ‘Ik voelde me alsof ik weer thuis was’
Nieuws
Nieuwegein/IJsselstein - Wereldburgers voor de Klas koppelt twee problemen aan elkaar: het lerarentekort en de integratie van hoogopgeleide nieuwkomers. Na jaren in Turkije voor de klas te hebben gestaan, staat Hilal (46) nu opnieuw voor een groep kleuters - ditmaal bij Kindcentrum WIJ in IJsselstein. Ze woont sinds tien maanden in Nieuwegein.
In Turkije stond Hilal jarenlang voor de klas als wiskundedocent op een middelbare school. Na de geboorte van haar tweede zoon liet ze zich omscholen als kleuterjuf. Uiteindelijk ruilde ze de kleuterklas in voor een schrijftafel en verschenen er meer dan honderd kinderboeken op haar naam. In juli 2021 kwam ze als vluchteling naar Nederland, samen met haar man, twee zoons en schoonzus. “Ik mis mijn land, ik mis mijn ouders en familie”, vertelt Hilal. “We kunnen niet meer terug, ook niet voor een bezoek. Als we teruggaan, worden we misschien gearresteerd.”
Thuiskomen
Eerst woonde het gezin acht maanden in een AZC, daarna vier jaar in Boxmeer. Terwijl haar man een baan vond en haar zoons hun opleiding vervolgden, volgden Hilal en haar schoonzus taallessen en brachten ze de taal in de praktijk tijdens vrijwilligerswerk. Na haar verhuizing naar Nieuwegein kwam Hilal via het traject Wereldburgers voor de Klas aan een stage bij Kindcentrum WIJ in IJsselstein.
Het was al even geleden dat ze voor de klas had gestaan. Ook in Turkije gaf ze de laatste jaren geen les meer vanwege haar werk als kinderboekenschrijfster. “De afgelopen negen jaar heb ik me vooral beziggehouden met het schrijven en redigeren van educatieve kinderboeken, en via de uitgeverij waarvoor ik werkte, gaf ik trainingen voor leraren, zowel in binnen- als buitenland. Mijn eerste stagedag was onvergetelijk. Ik voelde me alsof ik weer thuis was in een vertrouwde omgeving.”
Internationale kindertaal
Hilal voelt zich thuis in de klas. “Kinderen spreken een taal vol hoop: een taal die losstaat van grenzen, landen, culturen en religie. Een internationale kindertaal. Hun wensen, zorgen, manieren van leren en spelen zijn bijna overal hetzelfde. Deze vertrouwde sfeer en emotie geven mij een gevoel van veiligheid.” Daarbij speelt ook de samenwerking met haar collega’s een grote rol. “Ik ben eigenlijk een juf, maar door mijn taal kan ik hier niet werken als juf. Ik ben een stagiair. Mijn collega’s laten mij nooit voelen alsof ik een stagiair ben. Ik voel me hier waardig.”
Het werken in een klas helpt haar ook om haar Nederlandse taalvaardigheid verder te ontwikkelen. “We werken met verschillende thema’s en we verwerken wekelijks woorden die bij dat thema horen. Zelfs bij kinderboeken kost het me soms moeite om de teksten goed te lezen. Daarom pas ik de teksten aan zodat ik ze makkelijker kan voorlezen én de woorden van die week kan benadrukken, zodat de kinderen deze woorden daarna begrijpen. Ik heb veel tijd nodig om het voor te bereiden: eerst naar de bibliotheek voor een boek, daarna lezen, lezen, lezen… en hardop voorlezen tegen de spiegel.”
Ongeduldig met taal
Ondanks de verschillen tussen Turkije en Nederland – waaronder in het onderwijs – is taal de grootste uitdaging voor Hilal. Zelfstandig voor de klas staan kan nog niet. “Soms ben ik daar misschien wat ongeduldig in. Ik wil deze taalbarrière zo snel mogelijk overwinnen, omdat ik weet dat ik dan veel productiever kan zijn en nog meer kan bijdragen aan de samenleving.” Het traject biedt haar ook taallessen, webinars en coaching. “Dit traject geeft mij het vertrouwen en de motivatie om mij verder te ontwikkelen binnen het Nederlandse onderwijs en mijn rol als leerkracht vorm te geven.”
Haar verhaal trok ook de aandacht van burgemeester Marijke van Beukering, die in maart een bezoek bracht aan het kindcentrum. Voor Hilal was het bezoek “bijzonder waardevol” en een extra motivatie. “Het liet mij zien dat ik zichtbaar ben en dat mijn inspanningen voor integratie worden opgemerkt. Ik heb het gevoel dat ik echt deel uitmaak van de gemeenschap.”
Hilal hoopt over een paar jaar zelfstandig voor de kleuterklas te staan. Ook droomt ze ervan kinderboeken in het Nederlands te schrijven. Wat ze andere nieuwkomers wil meegeven? "We moeten accepteren dat het niet makkelijk is om in een nieuw land opnieuw te beginnen. Sommige dingen kunnen onlogisch lijken - zoals dat het rijbewijs van een expat hier geldig is, maar dat van een vluchteling niet. Maar als ik daarbij blijf stilstaan, zou ik mezelf alleen maar in de weg zitten. Ik moet het als regel accepteren en binnen mijn mogelijkheden het beste proberen te doen."
