<p>Marrie, Corrie, Wijno, Henk, Gijs en Gert op de brug bij de voormalige dorpsherberg, terug in Linschoten. &#39;&#39;Want het is nergens zoals daar.&#39;&#39; &nbsp;</p>

Marrie, Corrie, Wijno, Henk, Gijs en Gert op de brug bij de voormalige dorpsherberg, terug in Linschoten. ''Want het is nergens zoals daar.''  

(Foto: )

Door een Linschotens gedicht even terug op dorp

  •   keer gelezen

Het gedicht ‘Linschoten’ van René Oskam, ook opgegroeid in Linschoten, was de oorzaak van een bezoek aan het geboortedorp van de kinderen Verweij-van Kempen met aanhang. 


Linschoten - Tot en met het overlijden van hun vader en moeder zat Linschoten in hun geheugen gegrift en kwamen ze met regelmaat op dorp. Daarna maakte Linschoten plaats voor andere locaties. Het verjaardagsfeestje van Henk bracht de kinderen van Jan en Dien Verweij voor een dag terug. Na koffie met gebak, een picknick in plaatselijk groen en een bezoek aan De Ballensnoeperij kwamen ze tijd te kort om werkelijk alles van het lijstje te kunnen afvinken.

De woorden aan het papier toevertrouwd door ‘reneoskam’, zijn naam schrijft hij steeds op een andere manier, waren vooral herkenning. Vooral de laatste vier regels raakten hen: .‘ik kom er niet zo vaak meer hooguit een aantal keer per jaar maar nog steeds voelt het als thuis want het is nergens zoals daar’.

“Persoonlijk vind ik het natuurlijk jammer dat Oskam in het gedicht wel de voetbal- en tennisclub noemt, maar korfbalvereniging LUNO lijkt te zijn vergeten”, gniffelt de jarige, want het gezin Verweij was een korfbalfamilie. “Maar daar zullen we niet over zeuren. Iedereen was zo enthousiast.’’

Ontvang 'm elke week gratis > Meer berichten